| previous | De uitdaging van een tweedimensionaal oppervlak Big Black Kun je een leeg vel te lijf gaan? Kun je de ondoordringbaarheid van een tweedimensionaal oppervlak uitdagen? Dat zijn voor mij de cruciale vragen die het werk van Alexandra Roozen oproepen. In de tekeningen, etsen en reliëfs zit een onderhuidse spanning die lijkt voort te komen uit een ambivalente houding van de kunstenaar ten aanzien van het beeld. Het zijn werken die door hun 'all over' verschijning, ogenschijnlijk rustig zijn maar waar onder het oppervlak de onrust zit. Ze hebben een dubbelzinnige relatie tot zichzelf die ze intrigerend maakt. Roozen gebruikt technieken als slijpen en boren om tot haar beelden te komen. Papieren vellen worden met machinale kracht bewerkt. De tegenstelling tussen het ‘harde’ gereedschap - de boormachine - en de ‘zachte’ drager - het papier - kan niet groter zijn. Destructie als creatief gereedschap. Waarbij het niet gaat om het theatrale, expressieve gebaar maar waarbij de werken juist rustig, stap voor stap opgebouwd worden. In een arbeidsintensief proces. Naast deze onconventionele ets- en tekentechnieken, maakt ze gebruikt van het traditionele procédé: potlood in de hand, direct op papier. Met minutieuze precisie, vult ze het vel tot een bijna geheel zwart vlak. Niet alles wordt dicht getekend, kleine delen wit van het papier blijven open. De zwarte vlakken die op het eerste gezicht bijna ondoorgrondelijk lijken, tonen bij nadere beschouwing ruimtewerking en lichtheid. Enerzijds verbeelden de tekeningen het oppervlak als illusie, door met arceringen en grijsgradaties, diepte en volume te suggereren. Anderzijds wordt de ruimtewerking letterlijk benadrukt in reliëfs van rubber, die een spel van licht en schaduw laten zien. Vanuit deze verschillende invalshoeken, vestigt Alexandra Roozen de aandacht op het vinden van een ingang, een kijkrichting, om zo de beslotenheid van het platte vlak te doorbreken. A.J., 1 februari 2010 |
 |