| previous | Innerbeat H.J. Kraaij, Art Historian, Mark Kremer, Curator Kijkend naar het werk van Alexandra Roozen in 'De Veemvloer', ontkom je niet aan de associaties met testbeelden, pixels en digitale bronnen. Alsof onduidelijke informatiestromen door de kunstenares worden omgezet in patronen. Tegelijkertijd laten de tekeningen zich lezen als een geheime partituur en gaat de beschouwer bijna vanzelf op zoek naar de code om de formule te kraken. Alexandra Roozen studeerde cum laude af aan de Kunstacademie St. Joost in Breda. Hoewel zij verschillende technieken beheerst, legt zij zich de laatste jaren toe op het maken van tekeningen. Deze komen tot stand met behulp van de meest eenvoudige materialen: potlood of grafiet en papier. Althans, zo lijkt. De bladen zijn vaak van enorm formaat en wie haar techniek nauwkeuriger bekijkt, ziet dat de streepsgewijze herhalingen op een ongewone wijze zijn vervaardigd. Zij gebruikt dan ook onconventionele tekengereedschappen. Zo plaatst zij een grafietstift in de kop van een aangepaste boormachine waardoor een andere frequentie en ritme toegevoegd wordt aan de lijnvoering. Of ze haalt haar tekeningen door een papierversnipperaar om ze daarna als losse, gelijke fragmenten te herschikken tot een nieuw werk. Binnen deze symbiose van handmatige en machinale technieken onderzoekt zij de scheidslijnen van de persoonlijke signatuur en de uniciteit van een tekening. Zowel de karakteristieke eigenschappen als de beperkingen van het tekenmateriaal komen daardoor naar voren. Herhaling lijkt het beste middel om deze zoektocht te kunnen doorlopen. Dat is allereerst zichtbaar in de opbouw van het werk zelf. Haar monochrome werken blijken alle gradaties binnen het grijsspectrum van wit naar zwart te bevatten. Door repetitie van deze tonen ontstaat een 'logische' reeks. De nieuw gecompileerde tekeningen herhaalt zij bovendien nog eens door er opnieuw een tekening van te maken. Ten slotte presenteert zij deze verschillende ontstaansstadia in een serie bij elkaar. In het werk van Alexandra Roozen is de herhaling geen middel voor het simpelweg reproduceren, maar een arbeidsintensief proces om het principe van het werk beter te kunnen doorgronden. |
||
 |
 |
 |
|